350+ Best Alone Shayari In Marathi | एकटेपणावरील मराठी शायरी

Alone Shayari In Marathi For Girl | मुलींसाठी एकटेपणावरील शायरी मराठीत

गर्दीमध्ये सुद्धा मी एकटीच असते
माझ्या मनाचे कोणास काय पडले असते
डोळ्यांमधले हे अश्रू लपवून मी जगते
माझ्या वेदनेची कोणाला काळजी असते

स्वतःच्याच सावलीची साथ मला मिळते
दुःखाच्या या वाटेवर मन माझे रडते
कोणी नाही इथे माझे ऐकून घेणारे
हे आयुष्य असेच एकटेच पुढे चालते

ओठांवर खोटी हसू आणून मी फिरते
मनाच्या कोपऱ्यात मात्र खूप झुरते
कुणाला समजत नाही माझी ही खंत
माझा हा एकटेपणाच माझा जीवनमंत्र

खिडकीत बसून मी चांदणे पाहत असते
माझ्या मनातील सल कोणाला सांगत असते
रात्रीच्या या अंधारात मी विरघळून जाते
एकटेपणाची ही चाहूल मला खूप रडवते

विश्वास ज्यांच्यावर टाकला ते निघून गेले
माझ्या आयुष्यात फक्त हे एकटेपण उरले
आता कोणाकडून कोणतीच अपेक्षा नाही
माझ्या या जगात माझीच मला सोबत नाही

शांत असते मी कारण मला बोलायचे नसते
माझे दुःख कोणासमोर मांडायचे नसते
सहन करण्याची सवय मला लागली आहे
एकटेपणाची ही सोबत मला आवडू लागली आहे

पावसाच्या थेंबांमध्ये मी माझे दुःख धुते
कोणाला न समजता मी आतल्या आत रुसते
माझे अश्रू पुसायला कोणीच येत नाही इथे
एकटेपणाच्या या विश्वात मी रमते नव्याने

काही नाती असतात फक्त नावापुरतीच उरलेली
मन माझी मात्र सतत असतात एकाकी राहिलेली
नाही उरली आता कोणाचीही कसलीच आस
एकटीच काढतोय मी माझ्या आयुष्याचा श्वास

प्रत्येक पावलावर मी स्वतःला एकटी पाहाते
माझ्या मनाची अवस्था कोणालाच सांगत नसते
हे मौन माझे मलाच आता खाऊन टाकते
एकटेपणाची ही रात्र कधी संपतच नसते

हसऱ्या चेहऱ्यामागे कितीतरी वेदना दडलेल्या असतात
रात्रीच्या वेळी या डोळ्यांच्या कडा ओल्या होतात
माझ्या या प्रवासात मी अगदी निर्जन झाले आहे
स्वतःला शोधता शोधता मी स्वतःलाच गमावले आहे

कोणाचे नसणे म्हणजे काय असते हे मला विचार, सांगा
एकटेपणाच्या वाटेवर रोज चालते माझी ही गंगा
नाही उरली कोणतीही इच्छा जगण्याची आता मला
मी सरावले आहे या शांत आणि रिकाम्या जगाला

कुठे चुकले माझे हे मला समजलेच नाही
माझ्या अश्रूंना कुणाचेच मोल उरले नाही
सगळे सोडून निघून गेले मला असेच एके दिवशी
एकटेपणाची ही साऊली उरली आहे माझ्यापाशी

स्वतःशीच बोलण्याची आता मला सवय झाली आहे
माझी ही एकटेपणाची दुनिया खूप न्यारी झाली आहे
नकोय मला आता कसलाही कोणाचाच सहारा
माझ्या या विश्वात मीच आहे माझा किनारा

दिवसभर स्वतःला कामात मी गुंतवून ठेवते
रात्र झाली की मात्र एकटीच खूप रडते
माझ्या मनाची दारे मी पूर्ण बंद केली आहेत
एकटेपणाशी मी सर्व नाती जोडून घेतली आहेत

प्रत्येक जण सोडून जातो वेळ निघून गेल्यावर
कोणीच उरत नाही या एकट्या मनाच्या गावात येऊन
असेच चालत राहणे हीच माझी नियती झाली आहे
एकटेपणाची ही चादर मला खूप प्रिय झाली आहे

डोळ्यांतले हे स्वप्न अधुरेच राहिले शेवटी
माझ्या वाट्याला आली ही एकाकी वाट शेवटी
कोणाला दोष देऊ मी माझ्या या नशिबाला
माझे मनच राहिले नेहमी या जगात एकाकी पणाला

कोणीतरी जवळ असावे असे मनाला वाटते
पण वास्तव पाहता माझे मन खूप रडते
कुणीच नाही ऐकणारे माझ्या या व्यथांना
मी कुंपण घातले आहे माझ्या सर्व भावनांना

शांत बसून स्वतःचाच विचार मी करत असते
माझ्या या एकटेपणावर मी स्वतःच हसत असते
संसार हा दुनियेचा खूप मोठा भास वाटतो मला
मी एकटीच बरी आहे या माझ्या जगातला

अंधाराची भीती मला कधीच वाटत नाही आता
सोबत माझी मलाच पुरेशी वाटते सर्वथा
हे जग कितीही मोठे असले तरी मी एकटी आहे
माझ्या या प्रवासाची मीच माझी सोबती आहे

एकाकीपणाची ही भावना आता माझी सखी झाली आहे
तिच्यासोबत राहण्याची मला गोडी लागली आहे
नकोत मला आता खोट्या वचनांची आश्वानं कोणी
मी शांतपणे जगतेय आता माझी ही कहाणी

Alone Shayari In Marathi | मराठीतील एकटेपणावरील शायरी

गर्द गर्दीतही आज मी अगदी एकटा पडलो आहे
स्वतःच्याच सावलीशी आज मी भांडत बसलो आहे
कुणास ठाऊक का दुरावा हा असा निर्माण झाला
हक्काचा माणूस आज परका होऊन निघून गेला

डोळ्यातले हे अश्रू आता कुणालाच दिसत नाहीत
वेदना मनातल्या ओठांवर कधीच येत नाहीत
सोबतीला उरल्या फक्त या चार भिंती आता
एकटेपणाची ही रात्र संपतच नाही आता

आयुinच्या या वाटेवर पाऊल माझे थकलाय
सोबत करणारा प्रत्येकजण इथे मला विसरलाय
निरागस मनाची ही सोबत अशी सुटून गेली
एकटेपणाची सावली माझ्या दाराशी येऊन ठेपली

तुझ्याविना जगणे आता मला समजत नाही
मनातले कोडे कधीच उलगडत नाही
या एकटेपणाच्या गर्तेत मी असा बुडालोय
स्वतःला शोधता शोधता मीच हरवून गेलोय

नभातल्या चांदण्यालाही आज माझी दया येते
शांत रात्रीची गाणी मला ती ऐकवून जाते
कोणी नसताना पाठीशी आधार देणारा इथे
फक्त हा एकटेपणाच उरलाय माझ्यासाठी जिथे

हसऱ्या चेहऱ्यामागे दडलेले दुःख ओळखावे कोणी
अपूर्ण राहिलेली ही माझीच आहे एक कहाणी
एकटेपणाच्या या प्रवासात मी एकटाच चालतोय
प्रत्येक क्षणी स्वतःलाच आतून मी जाळतोय

वेळ आली तेव्हा सगळेच दूर निघून गेले
आपले मानलेले लोक ओळख लपवून गेले
आता कसलीच अपेक्षा उरली नाही कुणाकडून
मनाच्या पापुद्रे मोकळे केले मी या मनाकडून

शांत ही संध्याकाळ आणि हा सोबती एकटेपणा
कुणाला सांगावी आता माझ्या मनाची ही वेदना
श्वासांची ही गर्दी पण आतून पोकळी दाटली
आयुष्याची ही साधी सरळ वाट आज आटली

कोमेजलेल्या फुलासारखी माझी अवस्था झाली
आनंदाची प्रत्येक नवी पहाट दुःखाने नेली
एकटा प्रवास माझा आणि एकटाच हा किनारा
दुःखाच्या या सागरात नाही कुणाचाही सहारा

आयुष्याच्या पुस्तकातली पाने कोरी राहिली
मनातली प्रत्येक इच्छा मनातच विरघळून गेली
एकटेपणाची ही चादर ओढून मी आज झोपलोय
दुःखाच्या या साடுகीत स्वतःला मी विसरलोय

नशिबाचे हे खेळ मला कधी समजलेच नाहीत
हक्काचे आपले कधी आपले झालेच नाहीत
निसर्गाच्या या नियमप्रमाणे मीही आज एकटा पडलो
दुःखाच्या या महासागरात मूकपणे जाऊन थडकलो

ओठांवरचे हसू आता फक्त एक देखावा आहे
मनात चाललेला हा रोजचा एक झगडा आहे
एकटेपणाच्या या सावलीत आता जीव रमतोय
कोणी नसतानाही मी माझ्यातच जगतोय

दुसऱ्यांच्या सुखासाठी आयुष्य मी वेचून टाकले
शेवटी मात्र माझ्याच वाट्याला हे दुःख आले
एकट्याने चालण्याची सवय आता मला लागली
मनाची ही दुनिया अगदी शांत होऊन गेली

रात्रीच्या या अंधारात भीती वाटत नाही आता
सोबत करायला कुणी उरले नाही बघ ना आता
एकटेपणाचा हा सोबती सगळ्यात जवळचा झाला
माझ्या या दुःखात तोच खरा माझा साथीदार निघाला

स्वप्नांचा हा बंगला आज क्षणात उद्ध्वस्त झाला
विश्वास ज्याच्यावर केला तोच घात करून गेला
उरलोय मी फक्त एकाकी एका रिकाम्या जागेवर
आठवणींचे ओझे घेऊन चाललोय मी या वाटेवर

कुणाचे नसणे म्हणजे काय असते हे आज समजले
डोळ्यातले पाणी विनाकारण असेच ओघळून आले
एकटेपणाचा हा श्वास आता मला आवडू लागलाय
या शांततेच्या जगात माझा जीव जडू लागलाय

कुठेतरी हरवून गेलोय मी स्वतःच्याच शोधात
नाही उरली कोणतीच उमेद माझ्या या ओठात
एकटेपणाची ही सोबत आता मला नकोशी वाटत नाही
कारण याशिवाय माझी दुःखे कुणीच पुसत नाही

जीवनाच्या या पुस्तकात फक्त एकटेपणाचे पान आहे
माझ्या या दुःखाची आता कुणाला कुठे जान आहे
शांत बसून स्वतःशीच मी आता गप्पा मारतो
माझ्या या एकटेपणातच मी समाधान मानतो

कोणीतरी येईल म्हणून वाटेकडे रोज डोळे लावून बसतो
शेवटी नैराशाच्या आगीत मी स्वतःलाच जाळून घेतो
एकटेपणाची ही सवय आता मला पक्की झालीय
दुःखाची ही काळी छाया माझ्याभोवती वळलीये

गर्द अंधारात मी स्वतःला शोधत राहिलो
प्रत्येक वळणावर एकटाच मागे पडत राहिलो
माझ्या या एकटेपणाची आता कोणाला खंत नाही
कारण इथे दुःखाशिवाय माझी खरी संगत नाही

Sad Alone Shayari In Marathi | दुःखी एकट्याच्या शायरी मराठीमध्ये

जीवनाच्या या वाटेवर मी आज पूर्णपणे एकटा पडलो आहे
सोबत होते जे आपले तेच सर्वजण मला सोडून निघून गेले आहेत
आता अश्रू पुसणाराही या जगात कोणी उरलेला नाही
माझ्या या मुूक वेदना कोणालाही कधी समजलेल्याच नाहीत

गर्दीमध्ये सुद्धा माझा जीव कायम उदास राहत असतो
कोणासमोर व्यक्त व्हावे असा कोणताही चेहरा दिसत नसतो
एकटेपणाची ही रात्र आता मला खूप जास्त घाबरवते
मनाच्या कोपऱ्यात बसून माझी सावलीच मला रडवते

विश्वास ज्यांच्यावर ठेवला त्यांनीच घात केला शेवटी
एकटेपणाची ही काळी साऊली आली माझ्याच भेटी
आता कोणाकडूनही कोणतीही अपेक्षा उरलेली नाही
दुःखाच्या या प्रवासात कोणीच सोबत उरलेले नाही

जरी हसतमुख चेहरा मी सर्वांना दाखवत असतो
मनाच्या आतमध्ये मात्र रोज मी एकटाच रडत असतो
कोणालाही कळू दिली नाही माझ्या मनाची ही व्यथा
एकट्यानेच सोसली आहे मी आयुष्याची प्रत्येक जिद्द कथा

कधी कधी वाटते या जगात कोणीच आपले नाही
सुखाच्या सावल्यांमध्ये दुःखाचा किनाराच उरला नाही
एकटेपणाचा हा प्रवास आता न संपणारा वाटतो
प्रत्येक नवा दिवस मला खूप जास्त त्रासदायक भासतो

आपले मानले ज्यांना त्यांनीच अंतर ठेवून घेतले
नको त्या कारणांसाठी सर्वजण मला दूर सारून गेले
आता कोणत्याही नात्याची ओढ राहिली नाही मनात
एकटे राहणेच शिकलो आहे मी या अंधाऱ्या जगात

डोळ्यांमधील अश्रू आता ओठांवर येऊन थांबतात
एकटेपणाच्या या क्षणी जुन्या आठवणी खूप साठतात
कोणाला सांगावी ही मनातील न संपणारी सल
डोळ्यांमध्ये नेहमीच असते दुःखाची एक ओल

रक्ताची नाती सुद्धा दुरावली जेव्हा वेळ आली वाईट
एकट्यानेच कापावी लागते मला ही खडतर वाट
कोणाचाही आधार नाही माझ्या या एकाकी पाठीशी
फक्त एकटेपणाच उरला आहे माझ्या या शेवटाशी

रात्रीच्या शांततेत माझा एकटेपणा अधिक वाढतो
कुठेतरी हरवलेला माझा जुना आनंद शोधत राहतो
पण अंधाराशिवाय मला तिथे काहीच मिळत नाही
माझ्या या एकटेपणावर कोणीच उपाय करत नाही

खूप काही सांगायचे होते मला माझ्या आपल्या माणसांना
पण वेळ मिळताच सर्वजण सोडून गेले या अनपेक्षित क्षणांना
आता मौն पाळणेच मी माझे आयुष्य मानून घेतले
एकटेपणाच्या या जगात मी स्वतःला सामावून घेतले

प्रेमाच्या शोधात निघालो होतो मी या आयुष्याच्या पथावर
पण एकटेपणाशिवाय काहीच नाही मिळाले माझ्या नशिबावर
प्रत्येक जण सोडून निघून गेला अर्ध्याच रस्त्यावर
आता विश्वास उरला नाही कोणाच्याही शब्दावर

अंधाऱ्या खोलीत बसून स्वतःशीच बोलत राहतो मी
माझ्या या दुःखाचे कारण शोधत जगतो मी
कोणालाही माझ्या एकाकीपणाची पर्वा नाही आता
असेच संपून जाईल एके दिवशी माझे जीवन दाता

हक्काची माणसंच जेव्हा परक्यांसारखी वागू लागतात
तेव्हा मनातील सर्व आश्रयाचे दिवे विझून जातात
एकटेपणाचा हा अंधार मला गिळायला बघतोय रोज
माझ्या या तुटलेल्या मनाची कोणी घेत नाही खोज

काही ओळी लिहून मी माझ्या भावना शांत करतो
एकट्या खोलीत बसून जुन्या आठवणीत जगतो
कोणालाही त्रास न देता सर्व सोसत राहतो मी
अशा प्रकारे आतून पूर्णपणे संपत चाललोय मी

भरल्या दुनियेत सुद्धा मी कायमचा एकटाच राहिलो
कोणी मला समजून घेईल यासाठी खूप वाट पाहिली मी
शेवटी समजले की या जगात कोणी कोणाचे नसते
एकटेपणाशिवाय इथे कोणाचेही अस्तित्व नसते

मनाचे दरवाजे मी आता कायमचे बंद करून घेतले
कोणालाही न दुखवता मी स्वतःला दूर ठेवून घेतले
एकटेपणाची ही मैत्री मला खूप जास्त आवडते
कमीतकमी ती माझ्या पाठीत कधी खंजीर तर शिरवत नाही

अश्रू लपवून चेहऱ्यावर खोटे हास्य आणावे लागते
एकट,े होऊनच जगण्याचे हे कठीण सत्य स्वीकारावे लागते
कोणालाही माझ्या व्यथेची किंमत कधीच कळली नाही
माझ्यासारखे एकटेपणाची वेदना कोणीच अनुभवली नाही

जिथे जीवाची पर्वा होती तिथेच सर्वात मोठा घात झाला
विश्वासघात होऊन माझा हा संसार पूर्ण उद्ध्वस्त झाला
आता कोणाकडूनही कोणतीच तक्रार उरलेली नाही
कारण माझ्या आयुष्यात आता कोणीच उरलेले नाही

एकट्याने चालण्याची सवय आता मला जडली आहे
दुःखाची ही काळी छाया माझ्या पाठीशी पडली आहे
आता कुणाचीही सोबत नको मला या मार्गावर
फक्त शांततेत जगायचे आहे मला या जगातरावर

डोळे पुसणारे हजार भेटतील या गर्दीच्या गावात
पण दुःखाचे कारण विचारणारे कोणी नाही या जगात
म्हणूनच मी आता कोणाशीही बोलत नाही जास्त
एकटेपणाच्या सावलीतच काढतो माझा प्रत्येक दिवस मस्त

Alone Meaning In Marathi Shayari | एकटेपणाचा अर्थ मराठी शायरीमध्ये

गर्दीत असूनही जेव्हा कोणी नसते सोबत
तेव्हा मनाला समजते एकटेपणाचे खरे गणित
कुठेतरी हरवून जाते चेहऱ्यावरचे हसू सगळे
आणि डोळ्यात दाटून येतात जुने अनमोल क्षण

एकटेपणा म्हणजे अश्रू पुसायला कोणी नसणे नव्हे
तर मनातले दुःख सांगायला शब्द कमी पडणे होय
जगात लाखो लोक असतात आपल्या अवतीभवती
पण स्वतःच्याच सावलीशी मात्र खूप लांब अंतर असते

शांत रात्रीच्या अंधारात जेव्हा जग झोपून जाते
तेव्हा मनातल्या विचारांचे शुक्लपक्ष सुरू होते
कोणास ठाऊक का हा एकटेपणा एवढा आवडतो मला
कारण यात खोटे आश्वासन देणारे कोणी नसते

स्वतःशीच बोलण्याची सवय लागते जेव्हा माणसाला
तेव्हा समजायचे की जगाने खूप काही दिले आहे त्याला
एकटेपणा हा कोणताही शाप अजिबात नसतो कधी
तो स्वतःलाच नव्याने शोधण्याचा एक सुंदर मार्ग असतो

कोणाकडून कोणतीच कोणती अपेक्षा उरत नाही जेव्हा
तेव्हा मनाला खऱ्या अर्थाने एकटेपणा गवसतो तेव्हा
दुखावणारे कोणी उरले नाही आता या जगात मागे
म्हणूनच कदाचित मन आता जास्त रमू लागले आहे शांततेत

रस्त्यावरून चालताना सोबत कोणी नसले तरी चालते
पण मनात विचारांची गर्दी असली की फार त्रास होतो
हा एकटेपणाचा प्रवास खूप मोठा आणि कठीण असतो
पण यातूनच माणसाला स्वतःची खरी ओळख पटते

हजारोंच्या मैफिलीतही कधीतरी फार पोरके वाटते
आणि चार भिंतींच्या आड स्वतःशीच मन मोकळे होते
एकटेपणाचा अर्थ प्रत्येक जण आकलनानुसार काढतो
पण खरं सांगू तर हा मनाचा एक शांत कोपरा असतो

कुठे चुकलो हे शोधण्यासाठी कोणी सोबत नसावे लागते
स्वतःच्याच चुकांवर हसण्यासाठी एकटे राहावे लागते
ही एकटेपणाची सोबत कधीतरी फार सुखावून जाते
कारण यात फसवणुकीचे कोणतेच सावट नसते कधी

डोळ्यातून वाहणारे पाणी फक्त आपल्यालाच दिसते
आणि ओठांवरचे हसू मात्र साऱ्या जगाला भावते
या दुनियेच्या रंगमंचावर सगळेच अभिनेते आहेत इथे
पण खऱ्या आयुष्यात प्रत्येक जण आतून एकाकी आहे

काही नाती वेळेनुसार स्वतःहूनच दुरावत जातात
आणि माणसे हळूहळू आयुष्यातून निघून जातात
उरतात फक्त जुन्या आठवणी आणि हातातला चहा
आणि सोबत असतो हा लाडका अनमोल एकटेपणा

कोणाला दोष देण्यात काहीच अर्थ उरला नाही आता
कारण स्वतःचा सावलीनेही साथ सोडली आहे माझी आता
अंधाऱ्या खोलीत बसून स्वतःशीच भांडत राहतो मी
कदाचित हाच असेल माझ्या नशिबाचा एकमेव सोबती

खिडकीतून बाहेर पाहताना जेव्हा पाऊस पडू लागतो
तेव्हा भूतकाळातील प्रत्येक जुना चेहरा आठवू लागतो
अशा वेळी हा एकटेपणा खूप जवळचा वाटू लागतो
जणू काही तोच माझा एकमेव खरा मित्र बनून राहतो

कोणाजवळ मन मोकळे करण्याची आता इच्छाच उरली नाही
कारण समजून घेणारे चेहरे आता कुठेच दिसत नाही
बघता बघता आयुष्याची अशी गत झाली आहे माझी
की स्वतःच्याच घरात पाहुण्यासारखा वावरतो मी नेहमी

शब्द मुके होतात आणि भावना थिजून जातात
जेव्हा डोळ्यांसमोर आपसूकच जुने दिवस येतात
एकटेपणाची ही चादर ओढून झोपी जातो मी रात्री
सकाळी पुन्हा जगासमोर एक खोटे हसू घेऊन येतो

कोणाच्या येण्याने आनंद आणि जाण्याने दुःख होते
पण जेव्हा कोणीच नसते तेव्हा मन स्थिर होते
हा एकटेपणाचा प्रवास सुरुवातीला फार बोचतो नक्कीच
पण नंतर तोच आयुष्याचा सगळ्यात मोठा आधार बनतो

मनातल्या वादळाची कुणालाही कधीच खबर लागत नाही
कारण बाहेरून सगळं काही अगदी शांत आणि सुंदर दिसते
या एकटेपणाच्या गर्तेत असा काही अडकलोय मी आता
की बाहेर पडण्याची इच्छा असूनही धजावत नाही मन

आपले मानलेले लोकच जेव्हा परक्यासारखे वागतात
तेव्हा माणसाचे मन कायमचे दगडासारखे जड होते
अशा वेळी कुणावरही विश्वास ठेवू नये वाटत कधी
आणि आयुष्यभर फक्त एकटेच चालत राहावेसे वाटते

काही प्रश्न अनुत्तरित राहणेच बरे असते कधीकधी
कारण उत्तरे मिळाली की वेदना अधिक वाढतात नक्की
म्हणूनच मी शांत राहणे पसंत केले आहे आता
आणि या सुंदर एकटेपणाशी मैत्री केली आहे गाढ

दिवसभर कामाच्या थोर गर्दीत सगळे हरवून जातात
पण संध्याकाळ होताच घरची ओढ आवडेनाशी होते
कुलूप उघडून आत येताना जेव्हा सामोरे येते ओहोटी
तेव्हा समजते घराचा आणि एकटेपणाचा अर्थ काय असतो

आयुष्याच्या या वाटेवर सगळेच सोडून गेले मला
फक्त हा एकटेपणा शेवटपर्यंत सोबत चालत आला
याच्याइतकी प्रामाणिक साथ मला कुणाचीच लाभली नाही
म्हणूनच या एकटेपणावर मला कायमचा अभिमान आहे

Alone Shayari 2 Lines In Marathi | दोन ओळींची एकटेपणावरील मराठी शायरी

गर्दीत असूनही आज मी पूर्णपणे एकटा पडलो आहे
स्वतःच्याच सावलीशी आज मी खूप लांब चाललो आहे
कोणाला समजावून सांगण्याची आता इच्छाच उरली नाही
कारण माझ्या मौनातला अर्थ कोणीच कधी समजला नाही

डोळ्यांमधले अश्रू आता ओठांवर येऊन थांबतात
एकटेपणाच्या वाटेवर फक्त जुने आठवणींचे काटे असतात
कोणाकडून कोणतीच आता कसलीच अपेक्षा उरली नाही
आयुष्याच्या या प्रवासात माझी मलाच साथ मिळाली नाही

दिवसभर चेहऱ्यावर हसू ठेवून जगाला फसवतो मी
रात्रीच्या अंधारात मात्र एकटाच खूप रडतो मी
माझ्या या वेदनांची कोणाला कधी चाहूल लागली नाही
माझ्या मनाची खोली आजवर कोणीच मोजली नाही

कोणाचेतरी असणे न होणे आता काहीच फरक पाडत नाही
एकटे राहण्याची सवय आता मला कधीच रडवत नाही
दुसऱ्यांच्या सुखासाठी झिजलो आयुष्यभर मी इथे
पण माझ्या दुःखात अश्रू पुसायला कोणी नव्हते तिथे

हातात हात देणारे वाटेतच साथ सोडून निघून गेले
एकटेपणाचे हे काळे ढग माझ्या नशिबी येऊन ठाकले
विश्वास ज्यांच्यावर ठेवला त्यांनीच घात केला शेवटी
आता स्वतःशिवाय कोणीच उरले नाही माझ्या गाठी

पिसारा फुलवणारे मोर आता नजरेत भरत नाहीत
दुःख माझे ऐकायला आजूबाजूला कोणी उरत नाहीत
स्वयंपाकघरातील त्या रिकाम्या खुर्चीशी बोलतो मी
स्वतःशीच भांडून पुन्हा स्वतःलाच गोंजारतो मी

रात्रीच्या निशब्द शांततेत आठवणींचा पाऊस पडतो
प्रत्येक थेंबागणिक माझा एकटेपणा अधिक वाढतो
कोणाला सांगावी ही माझ्या मनाची अथांग व्यथा
अपूर्णच राहिली नेहमी माझ्या या प्रेमाची कथा

आरशात स्वतःला पाहताना कधी कधी भीती वाटते
हा समोर उभा असलेला माणूस नक्की कोण असते
ज्याला ओळखत होतो तो कुठेतरी हरवून गेलाय आज
या एकटेपणाच्या साम्राज्यात आता माझाच मला राग येतोय ताज

रस्त्यावर चालताना प्रत्येकाची सोबत हवीशी वाटते
पण घराची वीट रचताना सगळी दुनिया मागे राहते
पैसा आणि प्रसिद्धी सगळं काही मिळवलं मी आयुष्यात
पण खरी सोबत हरवून बसलो मी या गर्दीच्या दाटीत

कोण म्हणतो एकटे असणे म्हणजे दुर्बलता असते
या जगात स्वतःची सोबत असणेच सगळ्यात मोठी शक्ती असते
कोणाची गरज भासत नाही आता या मनाला अजिबात
एकटेपणाच्या या वाटेवर मीच आहे माझा खरा मात

खिडकीतून बाहेर पाहताना चंद्रही आज एकटाच भासतो
माझ्यासारखाच तोही रात्रीच्या अंधारात शांत हसतो
आपले दुःख वाटायला त्यालाही कुठे कोणी मिळते
नशिबाचे हे गूढ चक्र असेच अविरत चालत राहते

शब्द संपलेत आता भावना व्यक्त करण्यासाठी माझ्याकडे
फक्त रिकाम्या कागदाची पाने उरली आहेत माझ्या पुढे
लिहिणारा लिहून निघून गेला माझी ही कहाणी अर्धी
कोणी वाचलीच नाही कधी माझ्या मनातील ही हुंदकी

स्वतःच्या सावलीनेही कधी कधी साथ सोडली माझी
अंधार वाढल्यावर तीही गायब झाली सावधतेची भाजी
असा हा प्रवास सुरू आहे माझा एकाकी नितांत
जिथे ना आवाज येतो कसला ना कोण राहते शांत

नको असलेल्या नात्यांचे ओझे वाहून थकलोय मी आता
मुक्त होऊन या जगात जगायची आहे माझी वेगळी गाथा
एकटेपणाची ही चादर आता खूप ऊबदार वाटते मला
कोणाच्या सहवासाची गरज उरली नाही आता मला

प्रत्येकाला स्वतःच्या जगात जगण्याची घाई झाली आहे
दुसऱ्याच्या दुःखाकडे बघायला कोणाकडे वेळ उरली नाही आहे
या धावपळीच्या युगात मी कुठेतरी मागे राहून गेलो
स्वतःच्याच शोधात मी स्वतःलाच पार विसरून गेलो

काही प्रश्न अनुत्तरित राहणेच बरे असते या जगात
नात्यांचे खेळ खेळणे मला कधीच आले नाही भागात
शांतपणे कोपऱ्यात बसून जग बघणे आवडते आता मला
नको कोणाचा सल्ला आणि नको कोणतीच सहानुभूती मला

हसऱ्या चेहऱ्यामागील ती दडलेली खाचखळगे कोणी पाहत नाही
फक्त वरवरचे सौंदर्य बघून कुणी आपले मानत नाही
माझ्या या शांततेचा गैरसमज करून घेतला सगळ्यांनी
दुःखाचा डोंगर कुणीच पाहिला नाही माझ्या मनातील पणी

तुटलेली पाने जशी झाडापासून वेगळी होऊन पडतात
तशीच माझी नाती या जगापासून दूर निघून जातात
कोणत्या दिशेने चाललोय याची मलाही कल्पना नाही
या प्रवासात माझ्याशिवाय माझा दुसरा कोणी सखा नाही

रात्र कितीही मोठी असली तरी सकाळ होतेच शेवटी
पण माझ्या मनाची सांज अजूनही कायम आहे गाठी
सूर्य उगवतो रोज नवीन उमेद घेऊन या जगात
माझ्या आयुष्यात मात्र अंधारच भरला आहे सर्वार्थात

एकटेपणाची ही सुंदर शाळा मला खूप काही शिकवून गेली
स्वतःशिवाय जगात कोणीच कोणाचे नसते हे पटवून गेली
आता कसलीच खंत नाही मला कोणाच्या जाण्याची
सवय झाली आहे मला आता या एकाकी जगण्याची

Alone Shayari Marathi | एकटेपणावरील शायरी मराठीत

गर्दीत असतानाही मी एकटाच राहिलो
स्वतःच्याच सावलीशी रोज मी बोललो
कुणाला समजावे हे दुःख माझे येथे
अश्रूंनाच मग मी आपलं मानून गेलो

रस्ता माझा वेगळा आणि चाल माझी नवी
सोबत कुणाची नको आता हीच इच्छा हवी
एकटेपणाचा हा प्रवास फार सुंदर आहे
मनाच्या शांततेत माझी दुनिया नवी नवी

कोणाकडून कोणतीच आता अपेक्षा उरली नाही
दुःखात माझ्या कुणी अश्रू पुसायला नाही
स्वतःशीच जगणे आता शिकलो आहे मी
एकटेपणाची ही सोबत कधीच सुटत नाही

रात्रीच्या निवांत पणात एकटाच बसतो
जुने ते दिवस आठवून मनातल्या मनात हसतो
कुणाला सांगता येत नाही व्यथा मनाची
मूक वेदनेला मग शब्दांत मी मोजतो

ज्यांच्यासाठी जगलो तेच दूर निघून गेले
हातातले सर्व नाते क्षणार्धात सुटून गेले
आता उरलोय फक्त मी आणि माझी सावली
सगळेच चेहरे इथे बदलून निघून गेले

पावलांवर पाऊल टाकून चालत राहिलो एकटा
या जगात प्रत्येक माणूस शेवटी असतो पक्का
विश्वास ठेवला ज्यांच्यावर ते घाव देऊन गेले
म्हणूनच एकटेपणाचा मार्ग मला वाटला चक्का

अंधाऱ्या खोलीत आता सवय झाली मला
कुणाच्याच येण्याची नाही वाट पाहत मला
स्वप्नांचे हे जग आता आपलेसे वाटते
एकटेपणाची जादू सावरते माझ्या मनाला

कधी कधी हा एकांत खूप काही सांगून जातो
डोळ्यांमधला प्रत्येक लपलेला ऑश्रू पुसून जातो
गर्दीच्या या कोलाहलापेक्षा हा किनारा बरा
स्वतःचा शोध घेताना हा जीव हरवून जातो

कोणी विचारत नाही आता प्रकृती माझी कशी आहे
मनामध्ये चाललेली लढाई फार मोठी नशीब आहे
एकटेपणाने धरलाय माझा हात घट्ट असा
ह्या जगात माझी खरी ओळख हीच राहिली आहे

पानावर उतरलेले शब्द आता मुके झाले
सोबत करणारे सर्व सोबती हळूहळू सुटले
कळले मला शेवटी कोणी कुणाचे नसते येथे
आपले मानलेले सगळेच लोक दुरावले

एकांत माझा मला आता खूप आवडतो
कुणाला न सांगता मी आतल्या आत रडतो
हसण्याचा हा मुखवटा सुंदर मी घालतो जगात
मनातल्या वेदनेशी मात्र एकटाच लढतो

सत्याची वाट धरली म्हणून एकटा पडलो
स्वतःच्याच सत्याच्या कसोटीवर मी नडले
नकोत मला आता खोट्या दुनियेचे भार
या एकटेपणाच्या सुखात मी आनंदाने भिजलो

कधी नव्हते इतके मोकळे आकाश माझे झाले
सगळेच जुने नाते आता पार मागे पडले
मुक्त मनाने फिरतोय या वाटेवर आता मी
एकटेपणाचे हे चांदणे माझ्या ओठी हसले

कोणाचे नसणे यात वेगळीच एक मजा आहे
फसव्या लोकांच्या दुनियेतून सुटका नवी आहे
शांत बसून ऐकतोय मी माझ्या अंतराळाचा आवाज
हा एकटेपणाचा प्रवास माझा खरा राजा आहे

अश्रू पुसणारे हात आता स्वतःचेच झाले
दुःखाचे डोंगर सगळे मी एकटीनेच पेलले
नकोत मला आता कुणाच्या आधाराची वचने
माझ्यासाठी माझे पायच पुरेसे ठरले

खिडकीतून बाहेर पाहतो रोज एकटा बसून
लोक चाललेत धावत कुणाचे तरी ऐकून
मला मात्र आवडत नाही ही गर्दीची शर्यत
मी जगतोय माझा एकांत आनandात जपून

कोणी नसले तरी भीती अजिबात वाटत नाही
कारण एकटेपणा कधीच कोणाची फसवणूक करत नाही
विश्वासघात करणाऱ्यांपेक्षा हा एकांत बरा
हा माझ्या मनाची काळजी घ्यायला कधी विसरत नाही

आयुenच्या या प्रवासात मी राहिलो एकाकी
कुणालाही कळले नाही माझ्या मनाची साक्षी
फक्त कविता माझी आणि माझा हा श्वास
या दोनच गोष्टी उरल्या माझ्यासाठी बाकी

नाव न घेता निघून गेले जे आपले होते
त्यांच्याविना जगणे आता सवयीचे होते
एकटेपणाच्या या छायेत सुख शोधतो मी
जरी हे जीवन थोडेफार वेदनेने भरलेले होते

प्रत्येक वळणावर एकटाच प्रवास करत आलो
कुणाच्याही खांद्याचा आधार नाही घेतला कधीच मी वावरलो
हा एकटेपणा माझा सगळ्यात चांगला सोबती
याच्याच कुशीत येऊन मी शांत झोपी गेलो

Alone Sad Shayari In Marathi | एकट्याने असतानाच्या दुःखद शायरी मराठीत

गर्दीत असूनही आज मी एकटाच आहे
कुणास ठाऊक माझा प्रत्येक श्वास पणाला आहे
डोळ्यातले अश्रू ओठांवर येऊन थांबले
आज माझे मलाच सांत्वन करायचे बाकी आहे

रस्ता कोणताही असो चालत राहिलो एकटा
सोबतीला माझ्या राहिला फक्त हा अंधार एकटा
सुख आले तेव्हा सगळे जवळ आले होते
दुःखामध्ये मात्र प्रत्येक जण निघून गेला एकटा

कोऱ्या कागदावर आज भावना मांडल्या मी
माझ्याच नशिबाशी आज काही तडजोड केल्या मी
कुणाला काहीच फरक पडत नाही माझ्या असण्यानसण्याने
म्हणून आजपासून स्वतःशीच गप्पा मारल्या मी

रात्रीच्या शांततेत एकटेपणा खूप रडवतो
जुनी आठवणींचा तो प्रत्येक क्षण आठवतो
नजरेसमोर सगळे असूनही कुणीच नसते जवळ
हा विचार मनाला आतून पूर्णपणे जाळून टाकतो

जिच्यावर जीवापाड प्रेम केले तीच दूर निघून गेली
माझ्या जगण्याची प्रत्येक इच्छा कुठेतरी हरवून गेली
आता फक्त आठवणींचा डोंगर उरला आहे मागे
माझी ही प्रेमाची कहाणी अशीच अधुरी राहिली

एकटे राहण्याची सवय आता मला जडली आहे
कोणाकडून कोणतीही अपेक्षा उरली नाही आहे
ज्यांनी कधी मला हसवायचे वचन दिले होते
त्यांच्यामुळेच आज माझी नजर रडकी झाली आहे

सावलीही आता माझी साथ सोडून गेली आहे
अंधारात माझी ही सावली कुठे हरवली आहे
शोधत राहिलो मी तिला कितीतरी वेळ इथे तिथे
पण ती सुद्धा आज परक्यांसोबत निघून गेली आहे

अश्रूंची भाषा आता फक्त मलाच समजते
माझे दुःख माझ्याशिवाय कोणीच नाही जाणत येथे
हसतमुख चेहऱ्यामागे काय दडलंय कुणास ठाऊक
प्रत्येक जण मला इथे वेडाच समजत असते

तुझ्या विना जगणे खूप कठीण झाले आहे
माझे आयुष्य जणू एक ओझे झाले आहे
कसा सावरू स्वतःला काहीच सुचत नाही मला
माझे मन आज पूर्णपणे उद्ध्वस्त झाले आहे

खिडकीतून बाहेर बघतो तर पाऊस पडत आहे
माझ्या मनात मात्र दुःखाचा वादळ दाटत आहे
कोणीतरी येईल मला सामावून घ्यायला मिठीत
हीच आस लावून माझा प्रत्येक दिवस जात आहे

तुझ्या आठवणींचा आता मला त्रास होतो
तुझ्याशिवाय हा जीव कसा बसा जगतो
माहीत नाही किती दिवस काढावे लागतील असे
माझा प्रत्येक श्वास आता मलाच भास होतो

जिथे गेलो तिथे फक्त दुःखाचे सावट मिळाले
प्रेमाच्या बदल्यात मला फक्त विरहच मिळाले
कोणावरही विश्वास ठेवणे आता सोडले मी
कारण आपसूकच माझे सगळे आपले परके झाले

स्वतःशीच बोलण्याची सवय लागली आहे आता
माझा हा प्रवास चाललाय पूर्णपणे अनवाणी आता
कुठे नेऊन सोडेल मला हा एकटेपणाचा रस्ता
काहीच समजत नाही मला या जगात आता

माझ्या डोळ्यांमधले पाणी कुणीच पाहिले नाही
माझे दुःख कुणाला कधी समजलेच नाही
मी हसत राहिलो कायम सर्वांसमोर जगात
म्हणून माझ्या वेदनांवर कुणी विश्वास ठेवला नाही

तुझ्याविना हे आयुष्य अगदी सुनंसून भासतं
तुझं नाव ऐकताच हे मन पुन्हा रडायला लागतं
कितीही प्रयत्न केला तरी विसरता येत नाही तुला
तुझं प्रत्येक जुनं चित्र डोळ्यांसमोर नाचत राहतं

एक एका शब्दासाठी आज मी तरसतो आहे
माझ्या या दुःखात मी अगदी मुक होतो आहे
कोणत्या थराला नेऊन ठेवली आहे परिस्थिती मला
मी जिवंत असूनही आतून रोज मरतो आहे

रात्री उशिरापर्यंत जागणं आता सवय झाली आहे
मोबाईलची स्क्रीन बघत वाट पाहणं सवय झाली आहे
तुझा मेसेज येईल या आशेवर डोळे थकले माझे
पण तिकडून फक्त शांतताच मला मिळाली आहे

कोलमडून पडलोय मी आज या जगात एकटा
हात धरून चालायला कुणीच नाही उरला आता
कसे तरी दिवस ढकलतोय मी माझे इथे
माझ्या नशिबी आलाय हा असा प्रवास एकटा

तुझ्या नसण्याने माझी दुनिया उध्वस्त झाली
माझ्या ओठांवरची ती हसरी गाणी हरवली
आता फक्त अंधार आणि मी उरलोय दोघेजण
माझ्या आयुष्याची अशी ही दुर्दैवी कहाणी झाली

कुणासमोर रडून स्वतःची हास्यस्पस्पद नाही करायचे
माझे अश्रू आता मला स्वतःच लपवायचे आहेत
लोक विचारतील काय झाले तुला असे वारंवार
म्हणून मला आता एकटेच राहणे पसंत करायचे आहे

Also Check: 350+ Best Engagement Shayari In Marathi| साखरपुड्यासाठी शायरी मराठीत