350+ Best Nature Shayari In Marathi| निसर्गावरील मराठी शायरी

Nature Shayari In Marathi For Instagram | इन्स्टाग्रामसाठी निसर्ग शायरी मराठीमध्ये

पहाटेच्या वेळी गार वारा सुटतो
निसर्गाचा सांगावा मनी येऊन सुटतो
हिरवी पाने आणि दवबिंदूंचे मोती
या सौंदर्यापुढे फिकी पडते जगातील ज्योती

डोंगरमाथ्यावरून वाहतो पाण्याचा झरा
मनाला भुरळ घालतो हा हिरवा नजारा
फुलांचा सुगंध आणि पक्षांचे गाणे
निसर्गाचे हे रूप जणू स्वर्गाचे ठिकाणे

सूर्यास्ताची पिवळी धमक सुंदर किरणे
थकलेल्या मनाला देई नवी जगण्याची पाने
संध्याकाळच्या या शांत हवेत हरवून जातो
निसर्गाच्या सानिध्यात खरा आनंद मिळवतो

आकाश भरले काळ्या ढगांच्या छत्रीने
धरती न्हाऊन निघते पहिल्याच पाऊससरीने
मातीचा सुवास पसरतो संपूर्ण रानात
मन मश्गुल होते या अथांग निसर्गात

झाडांच्या पानांवर चमकतात दवबिंदू
या निर्मळ रूपाचा मी प्रेमाचा बिंदू
निसर्गाची जादू ही काही वेगळीच भासे
जिथे गेल्यावर दुःखाचे मळभ सर्व नासे

नदीच्या काठी बसून ऐकावे पाण्याचा खळखळाट
निसर्गाच्या वाटेवर नाही कसलाही थकावट
वारा सांगतो कानात एक गोड गाणी
तृप्त होते मनाची ही साधीशी कहाणी

उंचच उंच पर्वत आणि खोल दऱ्या
निसर्गाच्या उधळल्यात सुंदर साऱ्या थरा
येथे आल्यावर विसरतो जगाची सारी चिंता
मनाला मिळते असीम शांती आणि प्रसन्नता

फुलांवर बागडत आहेत रंगीबेरंगी फुलपाखरे
निसर्गाची कलाकृती पाहून थक्क होतात नजरे
रंगून जातो या सुंदर आणि खुल्या वातावरणात
सुख शोधायला नाही जावे लागत जगात

नभाशी बोलतात हे अथांग सागराचे पाणी
निसर्गाची ही किमया आहे अगदीच वेगळीच गाणी
लहरींचा तो आवाज आणि वार्षाचा तो स्पर्श
या प्रेमात पडला माझा हा संपूर्ण उत्कर्ष

पानांची सरसर आणि पक्षांचा तो किलबिलाट
निसर्गाच्या कुशीत चालते माझी सुंदर वाट
सकाळच्या या प्रहरी मन होते अगदी शांत
निसर्गाशिवाय या जगात दुसरे काही नाही भ्रांत

रानोमाळी फुलली आहेत पिवळी पिवळी फुले
निसर्गाच्या रूपाने दुःख माझे सगळे विरघळे
हवा वेडी झाली आहे आज काहीतरी सांगायला
निसर्गच आला आहे मला जवळ घ्यायला

अंधार सरून जेव्हा उगवतो सोनेरी सूर्य
निसर्गाच्या अंगावर लेपतो प्रकाशाचे वैद्य
नवीन दिवसाची ही नवी आणि गोड सुरुवात
निसर्गाच्या चरणी ठेवतो माझी ही साधी बात

ढगांमधून डोकावतो तो लाजाळू चांदमामा
निसर्गाच्या दरबारात चालली आहे सुंदर सीमा
रात्रीची शांतता आणि काजव्यांचा प्रकाश
मनाला देतो हा एक वेगळाच विश्वास

रान हिरवे गार आणि वाहतो सुस्वर वारा
निसर्गाच्या प्रेमात बुडाला हा सारा नजारा
पावलांची चाहूल लागताच पळून जातील दुःखे
निसर्गाच्या छायेत मिळतात सर्वच सुखे

सोन्याची किरणे पडली जेव्हा शेतावर
निसर्गाचे रंग चढले या उभ्या मातीवर
शेतकऱ्याचा हसू फुगले या पिकामध्ये पाहून
निसर्गच देतो सारखे सर्वांना भरभरून

अथांग निळे आकाश आणि त्यावर पांढरे ढग
निसर्गाच्या या रूपाचा लागला मला नवा रंग
पहात राहावेसे वाटते हे सुंदर गगन
या विश्वात रमून जाते माझे हे मन

धुक्याची चादर ओढून उभा आहे डोंगर
निसर्गाच्या सौंदर्यावर फिदा झाला हा संगमधर
थंडीच्या या हवेत मिळते एक वेगळीच मजा
निसर्गाच्या दरबारात तोच खरा खरा राजा

झाडांच्या सावलीत घालवावे काही क्षण
निसर्गाच्या सानिध्यात फुलावे आपले जीवन
काटा चुकला तरी फुले नेहमी हसत राहतात
निसर्गाचे हे नियम मनाला खूप काही शिकवतात

समुद्राच्या किनारी जेव्हा खडा मारतो पाय
निसर्गाच्या या प्रेमाला नाही कोणतीच सीमा काय
लहरी येतात आणि मिटवून जातात सर्व रेषा
निसर्गाच्या कुशीत कायम राहते माझी आशा

प्रत्येक पानावर लिहिली आहे निसर्गाची गाथा
या सुंदर सृष्टीची आहे हीच खरी नाथा
रमता यावे प्रत्येकाने या हिरव्या रानात
खरी शांतता मिळते केवळ निसर्गाच्या सामानात

Short Nature Shayari In Marathi | निसर्गावरील काही लहान मराठी शायरी

हिरवीगार पाने अन् फुलांचे तोडे
निसर्गाच्या सानिध्यात मनाला मिळे गोडे
डोंगरांच्या पार पडती पावसाचे थेंब
पाहून हे सौंदर्य मनाचा थंबे संभ्रम

सकाळच्या वेळी जेव्हा वाऱ्याची झुळूक येते
फुलांच्या सुवासाने हे मन मोहरून जाते
पाखरांच्या थव्यांचे ते आकाशात उडणे
जीवनाला नवीन एक अर्थ देऊन जाणे

नदीच्या किनारी जेव्हा पाय आपण रोवतो
निसर्गाच्या या रूपात सर्वस्व आपण खोवतो
खळाळत वाहणारे ते पाण्याचे निर्झर
मनाला देऊन जाती एक वेगळाच थरार

संध्याकाळच्या वेळी जेव्हा सूर्य मावळतो
रंगबिरंगी आकाशात डोळा सुखावून जातो
पक्षांची पाखरे घरती परतताना दिसतात
डोळ्यांचे पारणे फेडून तृप्त करून जातात

धुक्याची चादर अंगावर लेवून डोंगर उभे
या निसर्गापुढे सगळे जग वाटते अगदी छुपे
थंडगार वाऱ्याची मिठी जेव्हा जीवाला मिळते
दुःखाची सगळी पाने आपोआप गळून पडते

झाडांच्या सावलीत जेव्हा विश्रांती आपण घेतो
थकलेला जीव माझा पुन्हा ताजेतवाने होतो
पानांची सरसर ऐकून कान सुखावून जातात
निसर्गाचे हे रूप मनाला वेडावून जातात

पावसाच्या धारा जेव्हा मातीवर पडतात
मातीचा तो सुगंध मनात घर करून राहतात
निसर्गाची जादू ही अशी काही न्यारी
प्रत्येक ऋतूमध्ये ही दिसे अतिशय प्यारी

फुलांवर बागडणारी ती रंगीत फुलपाखरे
दुःख विसरून माझ्या ओठांवर येतात स्मितरे
निसर्गाचा हा कोलाहल मनाला शांत करतो
या अथांग सौंदर्यावर जीव माझा जडतो

निसर्गाने सजवली ही सुंदर अशी धरती
याची महती सांगायला माझी भाषाही पुरती
टेकडीवरून जेव्हा मी खाली नजर टाकतो
निसर्गाच्या या प्रेमात मी पुन्हा हरवून जातो

सावली देणारी ती जुनी वडाची झाडे
त्याच्या पारंब्यांशी खेळायची जुनी बाळे
निसर्गाचे रूप हे असेच बहरत जावे
प्रत्येक माणसाने त्याचे ऋण मानत जावे

आकाशाचे ते निळे पांघरूण अंगावरती
थकलेल्या मनाला ही करते मोठी शांती
पांढरे ढग जसे इकडे तिकडे फिरतात
निसर्गाचे चित्र सुंदर डोळ्यांत साठतात

रात्रीच्या वेळी चमकणारे ते चांदणे
निसर्गाचे जणू काही डोळ्यांचे अंजनणे
शांत निस्तब्ध रात्रीचा तो गारवा
मनात निर्माण करतो एक गोडवा

पानाफुलांचा हा खेळ अतिशय सुंदर
या जगात नाही निसर्गाची कशाला टक्कर
प्रत्येक कोपऱ्यात लपलेले एक रहस्य
पाहून त्याचे रूप वाटतो मला विस्मय

समुद्राच्या लाटा जब किनारी आदळतात
किनारी बसलेल्या माझ्या मनाला भुरळ घालतात
पाण्याचा तो आवाज संगीत वाटतो कानी
निसर्गाची ही गाणी मी गातो गालातूनी

रानोमाळ फिरताना जेव्हा भेटतो वारा
अंगावर शहारे आणतो थंड गार वाऱ्याचा झरा
निसर्गाच्या या कुशीत सर्व काही विसरतो
मी माझ्या या जगात सर्वात आनंदी ठरतो

झऱ्याच्या पाण्याचा तो खळाळणारा आवाज
निसर्गाच्या दरबारात आहे मोठा लाजवाब साज
थकलेल्या पांथस्थाला देतो तो आधार
निसर्ग म्हणजे जणू देवाचा चमत्कार अपार

डोंगराच्याատोफावरून जेव्हा सूर्य उगवतो
अंधार सारा पळून जाऊन प्रकाश पडतो
निसर्गाची ही नवी सकाळ उमेद देऊन जाते
मनातील मरगळ क्षणात दूर पळून नेते

हिरवीगार शेते जेव्हा वाऱ्याने डोलतात
बळीराजाचे स्वप्न जणू डोळ्यांसमोर येतात
पिवळी पिवळी पिके अंगावर हसतात
निसर्गाचे हे रूप भाग्य उजळून काढतात

कोकिळेचे ती गोड गाणे ऐकू येते जेव्हा
आनंदाने नाचू लागते माझे हे मन तेव्हा
निसर्गाची ही सुरावट मनाला भुलवून जाते
आयुष्यातील सगळी ताणतणाव पळवून नेते

पाखरांच्या साथीने जेव्हा प्रवास सुरू होतो
निसर्गाच्या रूपात मी माझा आनंद शोधतो
हीच खरी संपत्ती अन हीच खरी नाती
निसर्ग आहे माझा कायमचा खरा साथी

Nature Love Shayari In Marathi | निसर्ग प्रेमावर शायरी मराठीमध्ये

हिरवीगार झाडे आणि गार वाऱ्याची साद
मनाला भुरळ घालते निसर्गाची ही याद
फुलांचे हे सप्तरंग पाहून हरवून जाते मन
निसर्गाच्या सानिध्यात मिळते मला खरे जीवन

सकाळच्या कोवळ्या उन्हाची सोनसाखळी
निसर्गाच्या कुशीत विरघळते मनाची प्रत्येक जाळी
पक्षांचा किलबिलाट आणतो चेहऱ्यावर हसू
या सुंदर सृष्टीला मी कसा विसरू

पावसाच्या प्रत्येक थेंबात दडलयं प्रेम गाढ
मातीचा सुवास देतो मनाला एक गोड नाद
डोंगरांच्या या रांगा जणू पहारेकरी सुंदर
निसर्गाचे सौंदर्य हेच माझे खरे मंदिर

धुक्याच्या चादरीत लपलेला हा सुंदर डोंगर
पाहून त्याचे रूप सुखावला माझा अंतर्घर
झऱ्याची खळाळणारी गाणी मनाला भुलवतात
निसर्गाच्या कुशीत सर्व दुःख विसरून जातात

फुलांवर बागडणारी सुंदर फुलपाखरे
निसर्गाची उकलतात कितीतरी गुपिते खरी
या हिरव्यागार पागोळ्यांवर थेंब दवबिंदूचे
सुंदर चित्र रेखाटतो हा कलाकार निसर्गाचे

संध्याकाळची ती सुंदर केशरी पिवळी साय
निसर्गाच्या या रूपाला नाही कशाचीही काय
शांत वेळेत वाऱ्याची ती मंद हलचल
करते माझ्या मनाला पूर्णपणे चंचल

आकाशाची ही निळाई मनाला भुरळ घाली
निसर्गाच्या प्रेमात माझी प्रत्येक संध्याकाळ झाली
तलावातील शांत पाण्यात ढगांचे हे प्रतिबिंब
निसर्गाचे सौंदर्य म्हणजे जणू देवाचे वरदान अद्भूत

रानफुलांचा तो सुगंध वेडावून सोडे मनाला
निसर्गाची ही जादू कधी ना संपणारी कला
सावल्यांची ही ओढ आणि पानांची ही गाणी
निसर्गाची महती सांगते ही वाहती पाणी

पहाटेच्या शांततेत पक्षांचे ते सुंदर सुर
निसर्गाच्या संगीताने उडवून दिली सारी धूर
हिरव्यागार पानांतून झिरपणारे ते किरण
निसर्गाचे हे सौंदर्य मनाला देते जीवन

डोंगरावरून वाहणारा तो पांढराशुभ्र वारा
अंगावर शहारे आणतो पावसाचा गार थरा
निसर्गाच्या प्रेमात जगणे वाटते मज फार छान
हीच तर माझी खरी संपत्ती आणि माझी शान

नदीच्या खळाळण्यात लपलयं संगीताचं स्पंदन
निसर्गाच्या सानिध्यात पवित्र होते माझे तनमन
सावली देणारी झाडे जणू आपलीच माया
या सृष्टीच्या कुशीतच आहे खरी प्रेमाची छाया

क्षितिज हे सांगते सुंदर मिलन धर्तीचे आणि आकाशाचे
निसर्गाच्या या खेळात अनेक रंग भावनांचे
वारा जेव्हा हलकेच स्पर्शून जातो माझ्या गालाला
निसर्गाचे प्रेम तेव्हा समजावून सांगते मला

रात्रीच्या वेळी आकाशात चमकणारे तारे
निसर्गाचे रूप पाहून थक्क होतात सारे
चंदनाचा सुवास आणि रात्रीची ती शांत रात
निसर्गाची ही जादू नेहमी राहावी सोबत

फुलांच्या ओठी असते एक मुकेले हास्य
निसर्गाचे सौंदर्य म्हणजे जगातील एक रहस्य
प्रत्येक पानावर लिहिली आहे प्रेमाची नवी कहानी
निसर्गावरचे प्रेम माझी आहे एकच जगण्याची गाणी

पावसाने भिजलेली ही मातीची सुवासिक माती
निसर्गाच्या या प्रेमाला नाही जगात कुठलीही जाती
हिरवेगार शालू पांघरली या वसुंधरेने आज
निसर्गाच्या रूपाचा आपल्याला असावा सार्थ अभिमान लाज

समुद्राच्या त्या लाटा किनारा सोडत नाहीत
निसर्गाच्या या प्रेमाशिवाय कुणी जगू शकत नाहीत
लाटांचे हे गाणे मनाला शांतता देऊन जाते
निसर्गाचे प्रेम प्रत्येक जीवाला आपलेसे करते

धबधब्याचे पाणी जेव्हा खडकावर आपटते
निसर्गाचे हे संगीत मनाला वेड लावून जाते
उंचच उंच शिखरे आणि खोल ती दरी
निसर्गाची किमया ही आहे जगावेगळी खरी

पिवळ्याधमक फुलांची ती सुंदर रानमाळ
निसर्गाचे हे रूप नाही कधी होणार म्हातार काळ
ऋतू बदलांचे हे चक्र सुंदर खेळ मांडतो
निसर्गाचे प्रेम माणसाला जगणे शिकवतो

सूर्यास्ताच्या वेळेस रंग बदलणारे आकाश
निसर्गाच्या या रंगात नाही कसलाही आभास
शांततेची वीणा वाजते जेव्हा संध्याकाळ होते
निसर्गाचे प्रेम माझ्या मनात घर करून राहते

प्रत्येक सकाळी उगवणारा नवीन सूर्यकिरण
निसर्गाच्या प्रेमाने भरतो माझ्या आयुष्यात मन
या सुंदर सृष्टीचा मी एक छोटासा भाग आहे
निसर्गावर माझे प्रेम कायम आणि अगाध आहे

Nature Meaning In Marathi | निसर्ग म्हणजे काय मराठीत

निसर्ग म्हणजे आपले खरे माहेरघर आहे
तिथेच खरी आपली सुखाची सासरघर आहे
हिरवीगार झाडे अन वाहणारे पाणी
सांगते आपल्याला एक सुंदर कहाणी

निसर्ग म्हणजे केवळ माती अन झाडे नव्हे
तो आहे आनंदाचा एक अक्षय ठेवा हवे
पक्षांची किलबिलाट अन वाऱ्याची झुळूक
मनाला देऊन जाते एक वेगळीच सुख

सकाळी उगवणारा तो सोन्यासारखा सूर्य
निसर्गाचे असते आपल्यावर अनंत मौर्य
फुलांचा सुवास अन रंगांची उधळण
करते मनातील सर्व दुःखांचे निवारण

निसर्गाच्या कुशीत विसावतो हा सारा संसार
इथेच मिळतो आपल्याला खरा खजिना अपार
नद्यांचे खळखळणे अन डोंगरांचे अफाट रूप
पाहून थक्क होते हे आपले साधे भूप

पावसाच्या थेंबांनी न्हाऊन निघते ही धरती
निसर्गाची माया आम्हा सर्वांवर सदा पुरती
हिरवा शालू लेवून नटते जेव्हा ही सृष्टी
आनंदाने भरून जाते आपली भक्तांची दृष्टी

निसर्ग आपल्याला शिकवतो जगण्याची रीत
प्रत्येक पानावर लिहिलेली असते प्रेमाची प्रीत
कधी शांत वाहणारी नदी कधी पर्वताचा धीर
निसर्गाचे रूप असते नेहमीच अतिशय वीर

थकलेल्या मनाला हवे असते निसर्गाचे सांत्वन
तिथे गेल्यावर मिळते आत्म्याला खरे चंदन
सावली देणारी झाडे अन गार वारे वाहणारे
दुःख सर्व विसरून मजेत जगणे शिकवणारे

निसर्गाशिवाय माणसाचे जीवन आहे अगदी अपूर्ण
त्याच्याशिवाय नसते हे जग कधीही संपूर्ण
झाले जरी आधुनिक हे जग सारे आजचे
तरी मोल कमी होत नाही या मातीचे राजचे

निसर्गाच्या सानिध्यात मिळते मनाला शांती
कुठेही शोधून सापडत नाही अशी क्रांती
पक्षांचे उडणे अन पाखरांचे गोड गाणे
म्हणजेच निसर्गाचे आपल्याशी रोज बोलणे

निसर्गाचे हे रूप आहे अत्यंत मनमोहक
डोळ्यांना सुखावणारे अन मनाला मोहक
या अमूल्य ठेव्याचे आपण राखले पाहिजे भान
तरच टिकेल या पृथ्वीचे सौंदर्य अन मान

सकाळच्या वेळी जेव्हा पडते कोवळी कडक किरणे
निसर्गाच्या अंगावर चमकतात आनंदाचे मोती मणी जिने
वाऱ्याच्या प्रत्येक झुळुकीत असतो मातीचा सुगंध
जो जोडतो मनाला निसर्गासोबत एक नवा संबंध

संध्याकाळच्या वेळी मावळणारा तो पिवळा सूर्य
निसर्गाच्या कलेचे असते हे एक अद्भुत शौर्य
आकाश होते लालन रंगांची उधळण अफाट
निसर्ग दाखवतो आपल्याला सुखाची नवी वाट

डोंगरांच्या रांगा अन दऱ्यांचे ते अथांग खोरे
निसर्गाच्या राज्यात असतात अनेक नयनरम्य नजारे
थंड हवेचे झरे अन पाण्याचा तो आवाज गोड
निसर्गाच्या या जादूला नाही कशाचीच जोड

पानांची सळसळ अन फुलांचे ते मंद हसणे
म्हणजेच जीवनाला एक नवीन अर्थ देणे
निसर्ग हा आपला सर्वात जुना अनसाचा जोडीदार
जो कधीच करत नाही आपल्याशी कसलाच करार

फुलांवर बागडणारी ती सुंदर रंगीबेरंगी फुलपाखरे
निसर्गाच्या रंगमंचावर नाचत असतात सारे नजादरे
प्रत्येक जीवातून वाहते तीच एक ईश्वरी स्पंद
निसर्गाच्या विना अधू आहे हा सर्व ब्रह्मांड

कधी कडक ऊन तर कधी थंड गार वारा
निसर्ग आपल्यावर करत असतो प्रेमाचा वर्षाव सारा
ऋतू बदलतात पण निसर्गाची माया तीच राहते
माणसाला जगण्याची नवीन उमेद ती नेहमी देते

समुद्राच्या त्या उसळणाऱ्या लाटा अन किनारा
निसर्गाच्या रूपाला असतो एक वेगळाच नजारा
शंख शिंपले अन रेतीवर उमटलेले ते पाय
निसर्गाच्या या सुंदर खेळात आहे सारी जादू काय

झाडांची सावली अन पाखरांचा तो गोड कलरव
निसर्गाच्या सानिध्यात नाही कसलाही दुजाभाव
गरीब असो वा श्रीमंत निसर्ग सबको देता प्यार
त्याच्यासारखा दयाळू नाही या जगात कोणी उदार

आपले जीवन सुंदर बनवतो हा निसर्ग महान
त्याच्याशिवाय मानवाचे जीवन आहे अगदी बेईमान
चला आपण सगळे मिळून या निसर्गाला जपवूया
पुढच्या पिढीसाठी हा सुंदर ठेवा असाच राखूया

निसर्ग म्हणजे जीवन अन जीवन म्हणजे श्वास
निसर्गावर ठेवून विश्वास आपण करूया नवा प्रवास
हिरवीगार धरती अन स्वच्छ नीले आकाश
याच सुंदर निसर्गाचा आपल्यावर राहावा सदा वास

Nature Quotes In Marathi For Instagram | इंस्टाग्रामसाठी निसर्गावरील कोट्स मराठीमध्ये

हिरवी पाने आणि गार वाऱ्याची साय
निसर्गाच्या सानिध्यात मिळते खरी माया
फुलांचे हे सप्तरंगी सौंदर्य पाहून
मनाला मिळते अगदी सुखद अशी छाया

डोंगरांच्या आडून सूर्य येतो बाहेर
निसर्गाच्या अंगावर पसरते सोनेरी चादर
सकाळच्या या शांत हवेमध्ये रममाण होऊन
विसरून जाते मनातील सगळे कातर

पानांवर दवबिंदू मोत्यांसारखे चमकतात
निसर्गाचे सौंदर्य मनाला वेड लावतात
या अथांग पसरलेल्या हिरवळीकडे पाहून
दुःखाचे काळे ढग चटकन दूर पळतात

नद्यांचे हे खळखळ वाहणारे पाणी
सांगते आपल्याला सुंदर अशी गाणी
निसर्गाच्या या पवित्र कुशीमध्ये येऊन
समजते खरी जगण्याची जादूराणी

झाडांच्या सावलीत बसून ऐकावा वारा
सोबत असावा प्रेमाचा एकच नजराणा प्यारा
निसर्गाची ही रूपे पाहून डोlयांचे पारणे फिटते
आणि मनाला नवा आत्मविश्वास मिळतो सारा

आकाशाचे निळेपण वेधून घेते मन
निसर्गाचे रंग जोडतात जगातले प्रत्येक जन
या सुंदर सृष्टीची महती सांगायला
कमी पडतात माझी नेहमीच ही नयन

फुलपाखरांचे रंगीबेरंगी ते पंख
निसर्गाच्या दरबारात वाजतात आनंदाचे शंख
या साध्या भोळ्या जगात रमून जावे
विसरून जगातील सगळे मतभेद आणि कलंक

संध्याकाळची ती लालसर क्षितीजाची ओळ
निसर्गाच्या चित्राला येते एक नवीच तोड
दिवसभराच्या थकव्या नंतर हे सौंदर्य पाहून
मनाला मिळते मनापासून एक गोड ओढ

पावसाच्या थेंबांची मातीवर पडताना बरसात
निसर्ग करतो नवीन पालवीची सुरुवात
या मातीच्या सुवासाने मन होते तृप्त पूर्ण
आणि प्रत्येक क्षणाची वाढते गोड रंगत

झाडे आपल्याला नेहमी देतात प्राणवायू
निसर्गावर आपले प्रेम असले पाहिजे आयु
या मुक्या प्राण्यांची आणि वृक्षांची सेवा करून
आयुष्य आपले नेहमीच आपण सुंदर बनावू

पक्षांची ती किलबिलाट करणारी सकाळ
निसर्गाची जादू असते अगदी कमाल
या गोड आवाजात हरवून जाते मन माझे
आणि आनंदाने भरून येते हे तात्काळ

डोंगरांच्या रांगा जणू पहारा देत आहेत
थंड वारे सर्वांना कवेत घेत आहेत
निसर्गाचे हे रूप डोळ्यात साठवून घ्यावे
कारण हेच खरे सुंदर क्षण राहत आहेत

सूर्यास्ताच्या वेळी आकाश होते लालपिवळे
निसर्गाचे चित्र असते कितीतरी निराळे
दिवस संपत आला तरी वाटते पाहत राहावे
हे सौंदर्य कधीही न संपणारे आणि आगळे

फुलांचा सुगंध पसरतो सर्व दिशांना
निसर्ग नवीन उमेद देतो निराश मनांना
या हिरव्यागार जंगलात फिरताना असे वाटते
आपली भेट झाली जणू काही स्वर्गाला

रात्रीच्या वेळी चांदण्यांची ती शाळा
निसर्गाचे आकाश म्हणजे प्रेमाचा जिव्हाळा
शांततेत न्हाऊन निघालेली ही सृष्टी पाहून
मनावरचा उतरतो सगळा दुःखाचा जाळा

समुद्राच्या लाटा किनारी वारंवार येतात
निसर्गाच्या खेळाचे साक्षीदार बनतात
या अथांग पाण्याच्या गर्जना ऐकून
मनातील सर्व विचार शांत होऊन जातात

कवटीसारखे ढग आकाशात फिरतात
निसर्गाचे विविध रंग आपल्याला दाखवतात
कधी ऊन कधी सावलीचा हा खेळ पाहून
डोlयांचे समाधान क्षणार्धात होऊन जातात

हिरवेगार डोंगर आणि पांढरे शुभ्र रस्ते
निसर्गाचे सौंदर्य पाहण्यात मन नेहमी हसते
या सुंदर दुनियेत आल्यावर कळते मला
खरी संपत्ती म्हणजे ही माती आणि वने असते

प्रत्येक पानावर लपलेले असते जीवनाचे सत्य
निसर्गाशिवाय आपले आयुष्य असते अत्यंत रिक्त
या सृष्टीचे रक्षण करणे आपले कर्तव्य आहे
तरच आपली पुढची पिढी राहील सुखी आणि मुक्त

निसर्गाच्या कुशीत विसावतो जेव्हा जीव
सगळ्या त्रासांचा मग होतो पूर्ण तिरोभव
हीच खरी शांतता आणि हाच खरा आनंद
याशिवाय जगात नाही दुसरा कोणताही देव

Also Check: 250+ Best School Shayari In Marathi​| शाळेवरील मराठी शायरी